Πάσχα στην Αθήνα – 2016

40 χρόνια στην Αθήνα, στην ίδια συνοικία πάνω κάτω, διπλά στην εκκλησία. Επιτάφιο με τον Πατέρα μου και πάντα όταν φεύγαμε από το σπίτι , η συμβουλή της Μάνας μου ήταν να περάσουμε από κάτω να πάρουμε την ευλογία. Σπανίως ερχόταν μαζί μας  η μάνα μου,ειδικά την ανάσταση. Έμενε επάνω να ετοιμάσει το τραπέζι. Ο Πατέρας μου και εγώ κατεβάιναμε κάτω στην πυλωτή, στο πεζοδρόμιο να πάρουμε το άγιο φως. Μετά τσουγκρίζαμε κάνα αυγό με τους γείτονες ή τον θείο μου και την λοιπή οικογένεια που μένουν στην διπλανή πολυκατοικία, να κάνουμε και καμιά τσιγαριά (νόμιμη) και βουρ για μαγειρίτσα.

Ο Πατέρας μου αρρώστησε όμως, έπεσε στο κρεββάτι και έμεινε εκεί για χρόνια. Στην ανάσταση κατέβαινα μόνος, έπαιρνα το άγιο φως και ξανά ανέβαινα επάνω να μην κάνει ανάσταση η Μάνα μου μόνη της στο μπαλκόνι. Μόλις έλεγε Χριστός ανέστη ο πάτερ, βουρ στον Πάτερα μου στο κρεββάτι του να τον φιλήσουμε και να του ευχηθούμε να τον έχουμε και τον χρόνο κοντά μας. Αφού σταμάτησε να πιάνει η ευχή αυτή, η Μάνα μου συνέχισε να μην κατεβαίνει στην Ανάσταση ή στον επιτάφιο και εγώ συνέχισα να κατεβαίνω μόνος. Κάτι έλειπε όμως. Το παρεάκι μου. Ο Πατέρας μου δεν ήταν ούτε κάτω μαζί μου, ούτε επάνω στο κρεβατάκι του. Έτσι άρχισα να κάνω χάζι  τον κόσμο γύρω μου μαζεμένο και ήθελα να αποτυπώσω το Πάσχα στη γειτονιά μου! Τώρα πιά είχα και τη κάμερα, είχα και τη γνώση, δεν είχα το χρόνο όμως. Αισθανόμουν ότι αν αφήσω τη Μάνα μου μόνη της στο μπαλκόνι, κάτι θα γίνει. Όχι σαν γρουσουζιά, δεν ξέρω πως να το εξηγήσω. Έτσι έβλεπα τον επιτάφιο από το μπαλκόνι και στην ανάσταση κατέβαινα για 5 λεπτά ίσα ίσα να φέρω πάνω το άγιο φως να ανάψω τη λαμπάδα της Μάνας μου.  Φέτος δεν άντεξα άλλο και μαζί με τη ζυμωτή λειτουργιά της μαμάς, πήρα και τη κάμερα…

_DSC5042

_DSC5048

_DSC5056

Να περάσεις κάτω από τον επιτάφιο, να πάρεις δύναμη

Να περάσεις κάτω από τον επιτάφιο, να πάρεις δύναμη

Χριστός ανέστη!

Χριστός ανέστη!

 

Άιντε και του χρόνου!

Leave a Reply